Το Χειρομύλι

 

  

 

 

 

 

 Αυτό λοιπόν που βλέπετε στη φωτογραφία είναι το Χερομύλι ή Χερόμυλος που το λέν αλλού. Και όσοι τυχόν δεν το γνωρίζετε και έχετε την περιέργεια να το δείτε και να το μάθετε, δεν έχετε παρά να πάτε σε κάποιο μαγαζί που πουλάει  παλιά αντικείμενα, και εκεί όλο και θα υπάρχει κάποιο χειρομύλι παραπονεμένο  σε κάποια άκρη, γιατί είναι κάτι που δεν το προτιμούν να το αγοράσουν οι κυρίες, αφού ούτε στο σαλόνι μπαίνει, αλλά και η παρουσία του σε κάποιο χώρο του σπιτιού για τους μισομορφωμένους  νεόπλουτους, δείχνει ταπεινή καταγωγή και  γούστα χωριάτικης νοοτροπίας.

Αρναιώτες. . .Ποιητές

Και, τώρα βέβαια το να πεις κάτι που το άκουσες «απ’ αλλού» και να το πεις με τέτοιο τρόπο που να αρέσει στους περισσότερους, (και δε λέω να αρέσει σε όλους, γιατί υπάρχουν και οι αιωνίως.  . μουτρωμένοι.  . .), έ αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά εξαρτάται από τη διάθεση του αναγνώστη ή ακροατή, που αν τους βρεις αυτούς τους δυο στις καλές τους, δηλαδή χορτάτους και να μη.  . .χρωστούν τους κέρδισες, αλλά έλα όμως που δεν είναι πάντα έτσι . . .γιατί,  να. . . οι περικοπές στη σύνταξη, τα λιγοστά μεροκάματα και η γκρίνια των γύρω , τα κεραμίδια που. .  . «τρέχουν», η ανασφάλεια και τόσα άλλα, είναι αυτά που μας αφαιρούν το χαμόγελο και μας κρατούν σοβαρούς, κι’ ακούς κάθε τόσο να ρωτούμε τον απέναντι να μας πει « τι τον φταίει.  .».

Η Νουρά π’ του Λύκου

 ( Σε στυλ  Παραμυθιού  στην ιδιωματική μας γλώσσα).

Μια φουρά  κι’ ένα γκιρό στα παλιά τα χρόνια  κατασιακεί  σιαπάν  στου Χουλουμόdα(1)   ικεί στου θκο μας του ψλό του Βνο, ικεί, λίγου παρακάτ’ απ’  d’ γκουρφή   που γλιέπ’ς τ’ θάλασσα κι τουν Άθουνα αντίκρια στ’ Αγιόρους, στ’ ικείνου τού μέρους, ήταν κι’ είνι ακόμα ένα μκρο χουριό  που παλιά τόλιγαν  Λόκουβ’  κι’ έτσ’ τούξιρι η κόσμους, αμά  ύστιρα,  μιτά που ήρτι του Ιλλινικό, του είπαν αλλιώς, του βάφτσαν Ταξιάρχη, τόδουκαν τόνουμα π’ τουν Άγιου Ταξιάρχη που τουν έχ’ ν προυστάτ’ οι Λουκουβίτις είνι λίγου άγριους η Άγιους αλλά βουλ’κός κι δε bειράζ’ κανέναν   κι’ οι Λουκουβίτις τουν διάλιξαν bουρεί κι’ απού πουνηράδα, σι λιέει  μαχαίρα  βαστάει κι  κουdά στου Dρανό είνι, bουρεί να τουν χριαστεί  καμιά φουρά  του χουριό,  δε ξιέρς μι τ’ς τρανοί  τι γιένιτι, καλά είνι τ’ς τρανοί να μη  τ’ς πααίν’ς ανάπουδα, μα κι σάματι τι γυρεύ’ η Άγιους  λίγου λαδούδ’ για του καdήλ’ κι κείνου ότ’ νάνει μό να καίει,  οι Αγοί δε χαbαρίζ΄ν  απού ουξύτιτις, κόμα δε dάμαθαν αυτάνα(2), οι Αγοί λάδ’ ακούν κι λάδ’ ξιέρν, οι ουξύτιτις είνι για τ’ς ψιλουστόμαχ’ .

Ο Ποιητής κι’ ο Χωρικός

Πριν από  καιρό   άκουσα στη ΝΕΤ   κάποιον Χιλιανό ποιητή. Τον άκουσα να υποστηρίζει με πάθος τη λογοτεχνία, λέγοντας  ότι  η λογοτεχνία είναι προορισμένη να μείνει.  Δεν συγκράτησα το όνομά του, αλλά και δεν έχει σημασία. Είπε ο Χιλιανός,    

   Ο ποιητής κι’ ο χωρικός

Στον ουρανό της Φλωρεντίας

Τα ίδια άστρα κοίταξαν.

Ο ένας τα έντυσε  με στίχους.

Ο άλλος με σιωπή.

Τώρα, αν απορήσουμε  γιατί  η  σιωπή, θα πρέπει να πάμε  πολύ πίσω,  και να αναρωτηθούμε  γιατί ο χωρικός  δεν έμαθε  να  εκφράζεται ποιητικά.

 Όμως είναι  βέβαιο, ότι απ’ αυτήν την περιέργεια και τη σιωπηρή απορία  του απλού ανθρώπου, ξεκίνησε η εγκεφαλική διεργασία  για  μουσική και ποίηση, και εκφράστηκαν οι  ιδέες  που μας ξεχωρίζουν. Αλλά  και η σιωπή  με  το  βλέμμα στραμμένο  στον  έναστρο  ουρανό, δεν  είναι Ποίηση? 

     Βαγγέλης   Μαυροδής

Τα Δανεικά (συνέχεια) και

   

          Τα «Ορνιέκια»

 Για όσους δεν θυμούνται, σε προηγούμενο γραπτό, είπα για τα δανεικά  για εκείνα τα “δάνεια” που πήρε η τοπική μας γλώσσα, από τις άλλες γλώσσες, τις γλώσσες  όσων κατά καιρούς έμειναν στον τόπο μας  και αφήκαν τα γλωσσικά τους ίχνη στα χωριά μας.

Και τα λέω όλα «αυτάνα» για «όσνοι» ενδιαφέρονται για κάτι τέτοια. Οι «αλλνοί» ας μείνουν με τα σχόλιά τους τα πικρόχολα. Και με την ευκαιρία λέω ότι το χωριό και η ευρύτερη περιοχή, διαθέτει «πτυχία» διάφορα, αλλά κανένα απ’ αυτά τα πτυχία δεν καταδέχτηκε να ασχοληθεί με τέτοια «πεζά» θέματα, ίσως επειδή(ς)  τα θεωρούν κατώτερα, αλλά  προς «ικανοποίησίν των», ασχολούνται με ποίηση και  λογοτεχνία και εκ τού ασφαλούς κρατούν αποστάσεις, διαγκωνιζόμενα (τα πτυχία) για ημερομηνίες και  διάφορα άλλα άσχετα. Δε βλέπουν δηλαδή για παράδειγμα αυτό καθεαυτό το γεγονός της επανάστασης τη Χαλκιδική μας, αλλά πίσω από τα  . . . ντοκτορά τους, συζητούν για  . . . ημερομηνίες. Αλλά επανέρχομαι στο θέμα κι’ ας με κρίνουν τα «πτυχία» για ανορθόδοξο, 

Χωρίς Τίτλο.

                            

      (Για τις Γιορτές της Νεολαίας μας)

Έτσι θα γράψω σήμερα, χωρίς τίτλο, αφού ο τίτλος σε αναγκάζει να περιοριστείς στο θέμα. Άλλωστε δε σκοπεύω να γράψω πραγματεία, ούτε να καταθέσω διπλωματική εργασία.

Θα  αρχίσω το γράψιμο και σιγά σιγά θα πιάσω διάφορα θέματα και στο τέλος κάτι θα βγει, θα « σκάσει» κάποιο χαμόγελο απ’ τον αναγνώστη και ύστερα το είπαμε κι’ άλλοτε αυτό, όταν ένα γραπτό δεν είναι. . . ιατρική συνταγή  ή κλήση της Τροχαίας,  πρέπει να διασκεδάζει πρώτα και ύστερα να προβληματίζει, γιατί υπάρχουν ακόμα αναγνώστες που προβληματίζονται, (ελάχιστοι βέβαια αλλά υπάρχουν), και είναι νέοι ως επί το πλείστον κι’ αυτό είναι το παρήγορο, όλοι οι άλλοι, εμείς, εξαντλούμε τους προβληματισμούς μας στο ποσοστό της μείωσης  στο μισθό και στη σύνταξη και τώρα τελευταία και στην τιμή του πετρελαίου, βλέπουμε στα κανάλια γιαγιές να διαμαρτύρονται για την τιμή της ντομάτας μέσα στο καταχείμωνο, λες και άμα δε φάνε το ζαρζαβατικό θα παρουσιάσουν. . . . καθυστέρηση ή θα διαπιστώσουν συμπτώματα. . . αδενοπάθειας, τι να πεις ο καθένας έχει τα δίκια του που λέμε , αλλά με τη λογική βγαίνουν άλλα συμπεράσματα, κανένας δε μιλάει με το «εμείς», όλοι προτάσσουμε το «εγώ» αλλά αυτό το «εγώ» δε φτουράει στις διεκδικήσεις  στα παράπονα και στις διαμαρτυρίες και μιας και το «εμείς» σπανίζει πλέον, να η ντομάτα στα ύψη, να το αρνάκι με φτερά και να και το μυαλό μας με   βαρίδια από την πολλή . .  εξάσκηση  στην παρακολούθηση των έγχρωμων σκουπιδιών της τηλεόρασης, όμως ωραίος κι’ ο φετινός Μάης,  όπως τού πρέπει, χωρίς πολλές βροχές προς μεγάλη χαρά αυτών που ζουν και κονομούν από τα «τραπεζάκια έξω», άλλο το αν οι αγρότες έχουν πρόβλημα και ποτίζουν συνέχεια προς χάριν των «μεσαζόντων» οι οποίοι μόνοι τους καθορίζουν τιμές και προμήθειες, με το κράτος να κοιμάται τον αιώνιο ύπνο του. .  . .Αλλά κατά τα άλλα  . . . .

Το Χαμόγελο της Εξουσίας

 

 

 

                          

Οι ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι, δεν ξέρω και ποιές  άλλες ειδικότητες, πλήθος είναι κι’ αυτοί πού να τους αραδιάσεις όλους, ειδικότητες διάφορες,  ασχολούμενες και πειραματιζόμενες με αναρίθμητα θέματα και παχυλώς αμειβόμενες αυτές οι ειδικότητες των κλειστών επαγγελμάτων, αλλά το θέμα μας είναι άλλο και μάλλον στραβά ξεκινήσαμε, όπου νάναι αν δε μας συγκρατήσει κάποιος θα ξεστρατίσουμε και το γραπτό θα πάει σε μεγάλο . . μάκρος, λες το ένα, θυμάσαι το άλλο, να μην πεις κάτι και γι’ αυτό το «άλλο» τέλος  πάντων, γυρίζουμε στο θέμα, κι’ όποιος άρχισε να βαριέται ας το παρατήσει κι’ ας διαβάσει τα παραπέρα, η ιστοσελίδα έχει απ’ όλα, μόνο σταυρόλεξα δεν έχει, αλλά πού θα πάει, θα βάλει κι’ απ’ αυτά, ακόμα και δηλώσεις επισήμων και φωτογραφίες τους έχει.