Τα τιμαλφή της Καθημερινότητας (Συνέχεια)

                             Η Κοπάνα

                                                                            
                                                             

(Ή αλλιώς Σκάφη)  λοιπόν και, στο σπίτι μας και σε όλη τη γειτονιά, όλες οι Σκάφες για το ζύμωμα και το πλύσιμο των ρούχων ήταν μονοκόμματες, σκαμμένες με το γουβοσκέπαρνο στο μισό κομμάτι από κορμό χοντρού δέντρου.  Οι δικές μας ήταν από Καστανιά.   Κανένα σπίτι δεν είχε κοπάνα καρφωτή με σανίδια. Αργότερα φάνηκαν και τέτοιες μαζί με τις λαμαρινένιες, οι οποίες όμως χρησιμοποιήθηκαν και για άλλες σπιτικές δουλειές. Βέβαια κάποτε, ήρθε ο καιρός και για τις μονοκόμματες σκάφες, και πήραν το δρόμο της απόσυρσης κι’ αυτές.

Tα Τιμαλφή της Καθημερινότητας (Συνέχεια)

Το Ιγδίον (Γουδί)

Για το γνωστό Γουδί θα πω σήμερα, το οποίο οι Αρχαίοι ημών Παππούδες(1) το έλεγαν, άκουσον άκουσον, το έλεγαν λέει όχι Γουδί, αλλά «Ιγδίον». Τώρα βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν ξεφύγαμε και πολύ, «Ι γ δ (ίον)» εκείνοι, «Γ ου δ ί» εμείς και στις δύο λέξεις βλέπουμε ότι τουλάχιστον τα. .  .σύμφωνα, παρέμειναν αναλλοίωτα και ιδίως . .  .αμετακίνητα. γ, δ τότε γ, δ και τώρα, και μάλλον αυτό θα έχει σχέση με  το Γδουπ Γδουπ που ακούμε όταν η διπλανή μας στην πολυκατοικία, χτυπάει τη . . .σκορδαλιά. .  .Αλλά δεν νομίζω ότι οι θειές σε όλες τις εποχές κρατώντας  το Γουδοχέρι  ενδιαφέρονταν για σύμφωνα και φωνήεντα, τη δουλειά τους «έκαμναν» (2 ) και άφηναν τη γλώσσα ως βοηθητικό της ζωής τους ,την άφηναν να εξελιχθεί μόνη της, αρκούσε να τίς εκφράζει και να  τις εξυπηρετεί.

Τα Κουνέλια

  Ο Κόσμος  καίγεται με διαγραφές και. . . εγγραφές ακόμα και  . . .φιλολόγων  και καλό αυτό γιατί πήξαμε στους άσχετους τεχνοκράτες, αλλά   εμείς το . .  .χαβά μας ,  και μπράβο στο κορίτσι από τη Βαρβάρα που θα πάει στη Βουλή,  αλλά όποιος θέλει  διαβάζει τα παρακάτω, δεν υποχρεώνουμε κανέναν  . . . και μάλλον καλό θα ήταν να νομοθετούσαν γλωσσολόγοι και Φιλόλογοι, και όχι αυτοί όλοι οι παντογνώστες  οι σπουδαγμένοι στα Παρίσια και στις Λόντρες αυτοί που έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα εδώ και πολύν καιρό, αφού μόνοι τους δεν «έβγαλαν μια δραχμή . . .»

Τα Καρπολάχανα

                          

Μη βιάζεσθε να κάνετε υποθέσεις και να βγάλετε συμπεράσματα περί τού  τι θα επακολουθήσει. Στην ιστορία μας υπάρχει αρχή, μέση και τέλος,  και θα φανεί στη συνέχεια περί τίνος πρόκειται. Και το λέμε από τώρα, το τέλος θα είναι «αίσιον» . Το γραπτό αυτό, έχει συνέπεια και γάρμπος,  περιμένετε και θα δείτε, είναι προβλέψιμο, σε αντίθεση με  ότι  συμβαίνει σήμερα, σ’ αυτόν τον έρμο τον τόπο,  που  όλα είναι απρόβλεπτα και ρευστά, τόσο απρόβλεπτα που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά  αν θα μείνουμε στο Ευρώ ή θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμή, και κανείς απ’ αυτούς με ντοκτορά από τις  Λόντρες και τα Παρίσια δεν μπορεί να κάνει κάποια πρόβλεψη, όλοι είναι στην αναμονή για το άγνωστο μέλλον.

Το Ξύστρο

(Συνέχεια στα  Τιμαλφή της Καθημερινότητας)

Το θέμα είναι «Το Ξύστρο»,  το οποίο δεν είναι κανένα σύγχρονο λαμπερό κουζινικό εργαλείο χειροκίνητο ούτε και ηλεκτροκίνητο,  απ’ αυτά που διαφημίζουν, δεν είναι από εκείνα τα γυαλιστερά και ακριβά που τα αγοράζει η σύγχρονη νοικοκυρά για να τα δείξει στις φιλενάδες και να φανεί «μοντέρνα» και στο τέλος όλα αυτά τα βοηθητικά και πολλές φορές πολυτελή τσιαμασίρια γεμίζουν τα ντουλάπια και τα συρτάρια και χράντζα χρούντζα βροντούν αχρησιμοποίητα κάθε φορά που ψάχνεις να βρεις αυτό που θέλεις, να βρεις ας πούμε  ένα ανοιχτήρι και δεν το βρίσκεις έτσι που είναι όλα ανάκατα, και στο τέλος ανοίγεις τη μπύρα με την ουρά του κουταλιού, τέτοια ωραία και

Τα Τιμαλφή της Καθημερινότητας

(Εισαγωγή )

Έτσι τα ονομάζω εκείνα τα ταπεινά, ταπεινά μεν αλλά και τόσο απαραίτητα  πράγματα, εκείνα τα εργαλεία και σκεύη που χρησιμοποιήθηκαν σε παλιότερες εποχές και εξυπηρέτησαν τα νοικοκυριά και τις αγροτικές γενικά εργασίες, και που σιγά σιγά αποσύρθηκαν, ξεχασμένα σε κάποιο κατώι ή περασμένα στα κενά της σκεπής κάποιας από χρόνια αχρησιμοποίητης καλύβας. . .

Το Φικιλούρι

Έλα τώρα που θα βγει κάποιος να πει ότι γνωρίζει  έστω και κάτι για το «εν θέματι» αντικείμενο . . .Αμ δεεεε . . . Μόνο κάποιος πολύ παλιός ή κάποιος που έχει πληροφόρηση από  προπολεμική (!) γιαγιά μπορεί να ξέρει τι είναι το «Φικιλούρι». Αλλά  και για να είμαστε συνεπείς με το γλωσσικό ιδίωμα της περιοχής απ’ όπου προέρχεται η λέξη,  αυτό το Φικιλούρι, δεν προφέρεται έτσι που το γράφουμε στο θέμα, αλλά ούτε και μπορούμε να το εξωραΐσουμε ντύνοντάς το με βυζαντινή  γλωσσική κατάληξη και να το πούμε  «Φικιλούριον». Εκεί στα μέρη μας στη βορειοανατολική ορεινή Χαλκιδική, και ειδικά στο χωριό μας το Νεοχώρι, το λέμε (μάλλον το έλεγαν κάποτε. ..), το έλεγαν    «Φικιλούρ’»  σκέτο και  το πρόφεραν με το Ρό, γυρτό, σκυφτό προς τα κάτω, ένα Ρό με έναν ήχο «ναι και όχι», σαν να θέλει να βγει και να συγκρατιέται, σαν να θέλει , και σαν να  προσπαθεί να δει τα . .  ..αχαμνά του, να τα βλέπει και να μην τα βλέπει, να σκύβει λίγο, και ά ακόμα λίγο και θα φανούν και να μην φαίνονται . . .

Οι Βιταμίνες

Τώρα θα πει κάποιος τι ασχολούμαστε με τέτοια ειδικά θέματα, αυτά είναι της αρμοδιότητας των γιατρών και των διαιτολόγων, αλλά η απάντηση είναι έτοιμη, οι ειδικοί μπορούν να ασχολούνται με τα θέματα της επιστήμης τους και να γράφουν και συνταγές (και  τώρα τελευταία μπερδεύονται με τις ηλεκτρονικές) δεν τους εμποδίζει κανένας, αλλά κι’ εμείς στο μέτρο του δυνατού, έχουμε το δικαίωμα να λέμε τη γνώμη μας με τον τρόπο μας, να φέρνουμε τη συζήτηση προς το ευτράπελο για να νοστιμίζουν αυτές οι βιταμίνες, άσχετα αν το μουρουνόλαδο και ποιος το θυμάται πια, αυτό το τόσο ωφέλιμο σιρόπι, δε νοστιμίζει με τίποτα, με ό τι και να το ανακατέψεις τη μυρουδιά του τη ψαρίσια θα την έχει. .  .είπαμε ποιος το θυμάται, όμως κυκλοφορεί και τώρα, μα νομίζω ότι στην ηλικία που φτάσαμε  δε μας χρειάζεται. . . .

Η Απολεσθείσα Γυνή

Ήτοι μία σύντομος εξιστόρισις, διά   το πώς απωλέσθη  ορειβάτις άπειρος, ήτοι κατά το κοινώς λεγόμενον «γιαλαντζή», και  απολεσθείσα, περιεπλανήθη νύκτωρ και μακράν της οικίας και των προσφιλών προσώπων, εις το όρος  Όλυμπον το γνωστόν και ως «Όρος των Θεών». Η δε απώλεια και τα επακόλουθα ταύτης  αφορούν εις ώριμον κυρίαν,   διανύουσαν (ως  έγγιστα)   το μέσον της δεκαετίας των πρώτων «–ήντα» προσηυξημένον κατά δύο περίπου ενιαυτούς. Και βεβαίως η ηλικία της υπολογίζεται «εις το περίπου»  καθόσον ούτε ληξιαρχικήν πράξιν γεννήσεως διαθέτομεν, και ο ΑΜΚΑς είναι κάτι το τελείως προσωπικόν αφού περί τούτου εμερίμνησεν το Σον (σεβαστόν) Υπουργείον Προ–Πο.

Ο Παράξενος Μέρμηγκας

             (Προσβάλλονται τα μερμήγκια  από Αλτσχάιμερ. . . ;)

Καλημέρα λοιπόν και πάλι και οπλισθείτε με υπομονή, το θέμα παρουσιάζει ενδιαφέρον, αλλά είναι και ελαφρώς  . . .φιλοσοφικό. Θα φανεί στη συνέχεια αν παρουσιάζει ενδιαφέρον ή απλώς είναι μια «φλατ» ιστορία όπως λέμε στα.. .  Ελληνικά, πίνοντας Φραπέ κάτω από την ομπρέλα «παρά θίν αλλός». Και όποιος συμφωνεί ας το πεί, έχουμε και ι μέιλ, το είπαμε αυτό. Όποιος όμως δε συμφωνεί, πολύ. .  .δημοκρατικά λέμε , ότι  αν δεν συμφωνεί, άς  πχει   . . .ξύδι. .  .και να . .  .κάτσει στην άκρη . .  . τόσο απλό και κατανοητό . . . . Και λοιπόν,