Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

Η Σκούπα (Συνέχεια στα Τιμαλφή της Καθημερινότητας)

                              
Η  Σκούπα                          
              (το Σάρωθρον, για τους.. πτυχιούχους) 
Επειδή λοιπόν όλοι οι «την γνώσιν κατέχοντες» και με το αζημίωτο την πληροφόρησιν πωλούντες (τρομάρα τους), μάς πρήζουν με τις περί κρίσης καθημερινές αναλύσεις και δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε ανάσα από τις συνεχείς κινδυνολογίες και τις ανοησίες που λεν οι «κονομήσαντες, οι έχοντες και οι φευγατίσαντες », λέω να πούμε και κάτι διαφορετικό, για να γελάσει λίγο τ’ αχείλι μας, να πχιούμε και καναδυό τσίπουρα και να  «δγιούμι» τα πράγματα λίγο «στου ίσιουμα» (φλάτ που το λέμε  . . Ελληνικά). Και λέω τώρα, λέω δηλαδή κι’ απέ μ’ τι, αν κάποιος μουσκλώσ’(Α), «άφκι τουν», γιατί το είπαμε κι’ άλλη φορά, χαΐρι από τους μουτρωμένους και από τους «καθ’ έξιν» δυσκοίλιους,  δεν είδαμε. . . και μάλλον δεν πρόκειται να δούμε και εις το μέλλον  .  ..

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

O Νιπτήρας (Συνέχεια στα Τιμαλφή τής Καθημερινότητας)




Εδώ είμαστε λοιπόν  και έχουμε και λέμε αλλά και τι να πούμε, πήξαμε στο ψέμμα από παντού, όλα «μπάζουν», κανείς δε λέει αυτό που σκέφτεται, όλοι έχουν έναν τενεκέ στάχτη και μας τη ρίχνουν σταμάτια συνέχεια, σήμερα όλοι θέλουν να μάς σώσουν αλλά και όσοι μέχρι τώρα μας έσωζαν επαγγελματικά, οι ίδιοι πάλι   θέλουν να μας ξανασώσουν- και δεν το κάνουν βέβαια τζάμπα- και έτσι άκρη δε βρίσκεται.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

Τα τιμαλφή της Καθημερινότητας( Εισαγωγή).




Τα Τιμαλφή της Καθημερινότητας 
         (Εισαγωγή)

                          
 
                                             , η Παλάντζα, Το Λαδικό και το  Τσιμπίδ(ι) !!(Η Μασιά ντε. .  !!)

Έτσι τα ονομάζω εκείνα τα ταπεινά, ταπεινά μεν αλλά και τόσο απαραίτητα  πράγματα, εκείνα τα εργαλεία και σκεύη που χρησιμοποιήθηκαν σε παλιότερες εποχές και εξυπηρέτησαν τα νοικοκυριά και τις αγροτικές γενικά εργασίες, και που σιγά σιγά αποσύρθηκαν, ξεχασμένα σε κάποιο κατώι ή περασμένα στα κενά της σκεπής κάποιας από χρόνια αχρησιμοποίητης καλύβας ή αποθήκης  . . .
Και είναι πολλά , πάρα πολλά αυτά τα εργαλεία και θα τα αναφέρω ένα ένα όσα θυμάμαι, για να τα ξαναθυμηθούν οι παλιότεροι, και  να μάθουν οι νέοι, όσοι θέλουν βέβαια να μάθουν, γιατί από τη στιγμή που στα σπίτια μας όλοι πλέον έχουμε ηλεκτρικό, τι το θέλει ο μικρός να μάθει για το . . . γκαζοκάντηλο ή τι ήταν το θειαφοκέρι που δεν έσβηνε με τον αέρα και τη βροχή, κι’ αφού όλα τα σπίτια διαθέτουν ψυγεία γιατί να ξέρει ο μικρός τι ήταν το «Φανάρι» με τη σήτα;   

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Το Δικράνι



Τα Τιμαλφή της Καθημερινότητας  ( Συνέχεια)
Νο  10                        Το Δικράνι

Για το Δικράνι θα πούμε, αυτό   το ταπεινό και ξεχασμένο εργαλείο, αλλά που παρά την «ταπεινωσύνη» του,κάποτε ήταν απαραίτητο στους προγόνους μας  οι οποίοι με κάποια τετοια πρωτόγονα μέσα προσπαθούσαν να καλυτερέψουν και να ευκολύνουν τη ζωή τους όσο μπορούσαν.

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2014

Ο Γιάννης ο Ρώσος


                  Ο Γιάννης Ο Ρώσος

Ο Γιάννης, μάς  ήταν άγνωστος. Μπήκε στο σπίτι στα  ξαφνικά. Απρόσκλητος.
 Το Γιάννη μάς τον γνώρισε ο γιος μας ο Ανδρέας, και τον έφερε από τον παιδικό σταθμό, που τον πηγαίναμε τον Ανδρέα  κάθε πρωί.
 Εκεί πήγαινε ο γιος μας  και ήταν ενθουσιασμένος και γεμάτος εντυπώσεις και χαρά, και κάθε μεσημέρι που τον έπαιρνα πηγαίναμε μέχρι το σπίτι με τα πόδια κι ας ήταν αρκετά μακριά.

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2014

Ευνουχισμός ( βελτιωμένος . . . !!!)




Ε υ ν ο υ χ ι σ μ ό ς
«Ευνουχισμός» λοιπόν, και είναι,  παράγωγο ουσιαστικό από το ρήμα  «ευνουχίζω»  και στα καθ’ ημάς « Μνουχώ» !!!!
( Και δηλαδή αυτά τα «καθ’ ημάς», εκεί στα Βορειοανατολικά του εθνικού μας όρους με το όνομα Χολομώντας, και στους χάρτες, με επίσημο όνομα, Υψίζων .. . ).

Δευτέρα, 3 Φεβρουαρίου 2014

Ο Χορός



Αριστερα...Η Ζεμπεκιά της Συμφοράς
Δεξιά...Tο Ντάχτιρντί                    
 
Ο άνθρωπος λέει πρώτα χορεύει και ύστερα μαθαίνει να περπατάει, κι’ έτσι είναι, αφού αρχίζουμε τη ζωή μας με χορό στην αγκαλιά της Μάνας,  με κείνον τον γνωστό σε όλους σκοπό, εκείνο το Ντάχτιρντίι, ντάχτιρντίι, ντάχτιρντίι  το λέγανεε κι’ όλοι τοο  χο-ρεύανεε. !

 Έτσι από μωρά ακόμα, παίρνουμε τα πρώτα μαθήματα ρυθμού και χαίρονται όλοι γύρω μας.

Και δώστου γέλια και χαρές μέχρι που αργότερα μεγαλώνοντας κι’ εμείς, εκεί λίγο παραπάνω από την παιδική ηλικία,  βλέποντας τους τρανήτερους  να χορεύουν  σε γάμους και πανηγύρια προσπαθούσαμε να μιμηθούμε τα βήματά τους και οι πιο ζωηροί και περισσότερο τα κορίτσια, πιανόμασταν και στο χορό και ά σιγά σιγά τα καταφέρναμε.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Τα τιμαλφή όχι της καθημερινότητας, αλλά της. . Νύχτας (Η Γκαζόλαμπα).


Τώρα, θα απορήσουν πολλοί, και με το δίκιο τους, και μπορεί να αναρωτηθούν τι είναι αυτά που φαίνονται στη φωτογραφία, αλλά όσοι μένουν με την απορία θα είναι σίγουρα κάτω από τα 50, γιατί το  . . .επίκαιρο αντικείμενο του θέματος, αυτή η «Γκαζόλαμπα» μάλλον τούς είναι άγνωστη, εκτός κι’ αν την είδαν κρεμασμένη παράμερα σε κάποιο καρφί στο πατρικό τους σπίτι και στην ερώτησή «τι το θέλουμε αυτό;» πήραν την απάντηση, ότι «άφκη του, bουρεί να χρειαστεί  άμα κουπεί του ρεύμα.  . .» και εκεί έμεινε η απορία τους.
 Και για τους μη γνωρίζοντες λοιπόν αυτά τα παράξενα τιμαλφή,  (αντικείμενα να τα πω;)  είναι τρεις . .  .συνταξιούχες πλέον Γκαζόλαμπες, από εκείνες τις  πάλαι ποτέ γνωστές και απαραίτητης σε κάθε σπίτι.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ο Κεφτές ( Μα τί Κεφτές. . .!)



http://www.ourlife.gr/files/keftedes_430514143.jpg


Και έλα τώρα εσύ να μου πεις και να απορήσεις γα το τι είναι ο κεφτές. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος στις  βόρειες και ανατολικές  πλαγιές του  Χολομώντα που στο άκουσμα της λέξης Κεφτές, δεν τού τρέχουν σάλια και δεν του έρχονται στο νου οι μυρωδιές τού τηγανίσματος αλλά και η καλή διάθεση ύστερα από ένα χορταστικό γεύμα ή δείπνο, με κεφτέδες, τουρσιά και κρασί ή τσίπουρο.
Και καλή η εισαγωγή, έλα όμως που στους  μερακλήδες οι σκέτες περιγραφές φέρνουν φαγούρα και αναμνήσεις πικρές, κάποιας γερής τσιπουροποσίας, της περασμένης εποχής, με το χιόνι ένα μέτρο κι τα όργανα αγκαζέ.

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Η Βίζιτα

Η   Βίζιτα 
Και το λοιπόν,                                                                                                     
Ήταν τότε που ήμασταν   πιο μικροί, αρκετά μικρότεροι δηλαδή  γιατί όχι και πως μεγαλώσαμε πάρα πολύ, αλλά να, δεν είμαστε και όπως πρώτα και εν πάση περιπτώσει, σήμερα δεν είμαστε όπως τότε στο χωριό, που όταν γιόρταζε κάποιος την ονομαστική του γιορτή τον επισκέπτονταν όλοι σχεδόν γνωστοί και φίλοι, τότε που οι επισκέψεις στις ονομαστικές γιορτές άρχιζαν από πολύ νωρίς, από το απόγευμα και ο κόσμος πήγαινε επίσκεψη σε ονομαστική γιορτή χωρίς να κουβαλάει τίποτα, χωρίς να πονοκεφαλιάζει τι δώρο θα πάει στον εορτάζοντα.
Σήμερα κατάντησε βραχνάς και πρόβλημα μεγάλο το να κάνεις μια επίσκεψη  σε κάποιον, γιατί όλο και κάτι πρέπει να κουβαλήσεις, κάτι να προσφέρεις και σκέφτεσαι, σε τόσους έχω να πάω τόσα θέλω, στο τέλος βλέπεις  ότι για να πάς σε τρεις τέσσερες θέλεις δυο μεροκάματα, κάνεις ένα τηλεφώνημα και λες χρόνια πολλά και,
-, . . κάτι μας έτυχε, το παιδί έχει πυρετό και πού να το αφήσουμε θα έρθουμε κάποια άλλη μέρα . . .» ( και  αυτό το λες γιατί άμα περάσει η γιορτή η υποχρέωση του δώρου εξατμίζεται και ξεχνιέται), και στο τέλος καθόμαστε και βλέπουμε τηλεόραση ή βγαίνουμε στο καφενείο ξεθαρρεμένοι ότι σίγουρα δε θα μας δει ο εορτάζων γιατί οπωσδήποτε αφού γιορτάζει, είναι στο σπίτι του. . . .
Τότε, μόνο οι άντρες που γιόρταζαν (και γιατί μόνο οι άντρες αυτό μέχρι σήμερα δεν το κατάλαβα), και όσοι ήθελαν βέβαια πήγαιναν ένα πανέρι με λειτουργιές (άρτους)  στην εκκλησία (το έλεγαν πεντάρτο  γιατί είχε πέντε άρτους μαζί κι’ ένα μπουκάλι κρασί).